وبلاگ سالیا(نیزا صبر)با مطلبی در باره رنه مگریت  و چند سیب تازه به روز شدhttp://salia.blogfa.com/

جشنواره ی شعر فجر وادامه ی قهر ادبی

یکی از اتفاقات فرهنگی این روزها که ذهن خیلی ها را مشغول داشته ،برگزاری جشنواره ی شعر فجر بود . علیرغم وعده های جذاب و شعاری ،  پیش بینی هایی که بنا بر سابقه ی برگزار کنندگان این جشنواره از سوی اهالی قلم صورت گرفته ، چندان هم بی ربط نبود .به نام هایی که به عنوان برگزیدگان آورده شده توجه کنید :

مهرداداوستا ، حسن حسینی ،قیصر امین پور ، فاضل نظری ، سعید میرزایی ، بیژن ترقی ، علی معلم ، حسین منزوی ، محمد علی بهمنی ، طاهره صفارزاده ، افشین علا و افسانه شعبان نژاد

در این که شاعران مورد اشاره ،آثار در خور توجهی در این سال ها آفریده اند ، شکی نیست .وشاید بعضی از آنها نیز شابسته ی چنین انتخابی بودند اما...

بدیهی است که همه ی این نام ها از یک جریان شعری بوده وبقیه ی شعر فارسی با هنر مندی تمام نادیده گرفته شد .این که گفتم هنر مندانه ، مطایبه ای در کار نبوده ، واقعا ندیدن این همه نام های معتبر ،که دنیا شعر فارسی را با آنها می شناسد ،واقعا از آن حرف هاست .

اسامی نامزد ها را بخوانید:

ذکریا اخلاقی ، خسرو احتشامی ، قادر طهماسبی ، بیابانکی ، گروس عبدالملکیان ، مودب ، معینی کرمانشاهی ، نصرالله مردانی ، موسوی گرمارودی ، یدالله بهزاد کرمانشاهی ، سلمان هراتی و....

البته برای رعایت چند صدایی ، چند نام به عنوان نامزد هایی که برگزیده نشدند دیده می شوند که انصافا در میان انبوه نام ها اصلا خوش ننشسته اند :

شمس لنگرودی ، بیژن نجدی ، احمدرضا احمدی ،

البته برگزیده این بخش ؛یعنی شعر نو ،  همان طور که پیش بینی می شد خانم صفار زاده بود .

ضمن خسته نبا شید به برگزار کنندگان جشنواره ، امید واریم در سال های آینده ،چند نام مورد اشاره نیز حذف شوند تا خدای نکرده هیچ شائبه ای برای دوستان ودشمنان  پیش نیاید .

برای کمک به دوستان فهرستی از شاعران را در پی می آورم :

منوچهر آتشی ، علی باباچاهی ، رضا براهنی ، محمد علی سپانلو ، م. آزاد، یدالله رویایی ، سید علی صالحی ، سیمین بهبهانی ، محمد مختاری ، رضا براهنی ، بیژن جلالی و....

این نام ها را به این دلیل آورده ام که شاید به گوش دوستان نخورده باشد .جوان ها که در این سال ها صدایی نداشتند ،اگر داشتند باید به دست اندر کاران جشنواره می رسید ...

به زودی دراین صفحه می خوانید

فراموشی مبتنی بر یادآوری

درباره ی حکم مرگ

اثر موریس بلانشو

ترجمه ی احمد پرهیزی

انتشارات مروارید ،1385

هیچ چیز حسته کننده تر از این نیست

که سی سال ممد لوطیج باشی

در یک پرانتز بسته افتاده ندانی

سلول های مرده ات را کجا ی کجا.

به همه ی آدم ها

به زمین هم بگو برود

این بار مثلثی که زاویه هایش را گم کرده

ریل می شود .

شایع بود که اثر انگشت خودم

روی حلقم بود .

سارا نبضم را گرفت

من نگران کشتی های نفت کش بودم

وسارا که نبضم را می گرفت مرده بود

با تمام مویرگ هایش مرده بود

در عکسی از سنگ – سار موهایش مرده بود

پرانتز از همین صحنه بسته شد .

این زن را بدون زیرنویس که بخوانی

می شود لیلای تو ، سارای من ،

 شهلای هر کسی که

راه به راه شاعر می شود.

چشم های عسلی از همان اولش بهانه بود

آن قدر قیدتاکید نک زبانم بود

که فکر می کردم چشم های عسلی...

آخر بار اولت نبود که سبزه ها را گره می زدی

اردیبهشت هم از چیدن" شابشکوه  "که می آمدی

هیچ جای تو شبیه ماه نبود

مخصوصا که بعد از ظهرش

چمباتمه نشسته باشی لای ظرف های نشسته.

وحالا که چمباتمه نشسته ای لای ظرف های نشسته

اصلا شبیه ماه نیستی.

حق با تو بود

تمام نامه هایی که قرار بود به دستت برسد

شعر شد

و گله گله زنبور های ییلاقی

دور چشم های عسلی

وبعد سیگار پشت سیگار پشت پنجره ای که روبروی نیامدن تو تعبیه شده .

شنیده ام که ابروهایت را برداشته ای و

به دور ودیری رفته ای که نپرس

شنیده ام که رفته ای و برای خودت

بی خیال .

با انگشتانی که لای موهای تو جامانده

برای تمام پرتره ها

چشم های عسلی بگذارم که یادش بخیر .

ساده تر بگویم

خوابم نمی برد که هیچ

چپ وراست خواب می بینم

مردی با لهجه ی ابوالفضل بیهقی

به دار شدن حسنک را باز می خواند

ودیگر روز

ودیگر روز

و دیگر روز

وتو ازپشت این سیم ها

نمی توانی تازگی پوست پرتقال را لمس کنی .

چند روزی به ظهر مانده بود

صدای اذان می آمد

واقعه انگار در شرف خودش بود

ظهر بود

بیابان در بیابان نیزه ایستاده بود

خطبه ی اول

الست بربکم قالوا بلی

خطبه ی دوم

الست بربکم قالوا بلی

خطبه ی سوم

و هیچ جماعتی جرات خواندنش را نداشت

ظهر بود

دست آب را می بریدند

آفتاب دیده بود و هیچ نگفت

ظهر بود

لب های تشنه یکی یکی

ابر ها دیده بودند و کاری نکردند

غروب بود

سری تنش را گم کرد

گریه  پیراهن سیاه  گریه

گریه  لب های ترک خورده  گریه

صدای اذان نمی آمد

ابر ها از روی دست زینب مشق می کردند

ترس هم ترسیده بود

به سختی ترسیده بود

تمام دنیا یک لحظه ایستاد

السلام و علیک یا ابا عبدالله